Biskupa Bandurskiego modlitwa za Orawę

Lwowski biskup, kapelan środowisk legionowych ceniący bardziej czynność na rzecz ojczyzny niż kościelne zaszczyty. Znany na Podhalu jako ten, który poświęcił krzyż na giewoncie, zostawił Kresom Południowym równie cenną poetycką pamiątkę.

Wizyta bpa W. Bandurskiego (piąty z prawej) na froncie wschodnim. Po prawej brygadier Józef Piłsudski.

Władysław Bandurski pochodzący z Sokala w województwie lwowskim swoją młodość i lata formacji kapłańskiej związał z centralnym miastem regionu. Na drodze rozwoju kościelnej kariery został kanclerzem krakowskiej kurii biskupiej. Pełniąc tę funkcję 19 sierpnia 1901 poświęcił krzyż na Giewoncie w Zakopanem. W 1906 r. został biskupem po czym wrócił do Lwowa, gdzie powierzono mu funkcję rektora seminarium duchownego.

Politycznie związany był z narodową demokracją oraz sympatyzował z niepodległościowymi organizacjami konspiracyjnymi. W czasie I wojny światowej wyjechał z zajętego przez Rosjan Lwowa do Wiednia, by tam roztoczyć opiekę nad polskimi uchodźcami i jeńcami. Tam związał się z Naczelnym Komitetem Narodowym i Legionami Józefa Piłsudskiego.

W 1919 r. był uczestnikiem wyprawy na Wilno. Potem został został naczelnym kapelanem Wojska Litwy Środkowej. Na 1920 r. przypada pewien zaledwie epizod jego bogatego życia, za to znaczący dla ziem podtatrzańskich. Spędził wówczas okres czerwca i lipca wśród ludności ziem Podhala, Spisza i Orawy, wspierając również walkę o korzystne ustalenie granicy z Czechosłowacją na tym terenie. Upowszechniał wydaną przez siebie pocztówkę, na której umieszczono grafikę z narodową chorągwią i obrazem Matki Bożej Częstochowskiej ponad górskimi szczytami oraz modlitewną dedykacją:

Królowo Polski, gdy kraina nasza
Królestwem Twojem, poprzyj naszą sprawę:
Wprowadź Górali pod ojców poddasza,
Wróć Polsce Czacę i Spisz i Orawę!

Kochanemu Ludowi polskiemu na Spiszu, Orawie i Czacy,
z błogosławieństwem ofiarowuje
Władysław Bandurski Biskup

Gazeta Podhalańska 1920 nr 27

Tego samego roku wydane zostały jego wspomnienia z lat 1914-1920 w pozycji pt. “Z niewoli do Ziemi Obiecanej”. Już sam tytuł sugeruje treść lektury zapisanej obrazami z sześciu lat życia biskupa, które w różnych miejscach poświęcone zostały sprawie odzyskania przez Polskę niepodległości. W osobliwej, poetyckiej narracji przytacza wiersz “Do Górali Spisza, Orawy i Czacy”, w którym przestrzega przed fałszywymi prorokami – w domyśle Czechami – i zachęca do trwania przy polskiej Macierzy. Zapewnia, że sprawiedliwy sąd Bóg sam wymierzy/ Pokarmem waszym będzie polski chleb. Utwór opatrzony został datą 25 kwietnia 1920 r. Braciom na Spiszu , Orawie i Czacy zadedykował też utwór “W koronie złotych gwiazd”, a o samej Orawie wspomniał jeszcze w tekście Roty, w której sprawę tego regionu postawił na równi z Mazowszem.

Jego niepokorny charakter i oddanie polityczno-niepodległościowej służbie był przyczyną sporu z hierarchią, skutkiem czego nie przyjął żadnej kościelnej posady dającej znaczące dochody. Co więcej sam odznaczał się sporą hojnością w podejmowanych inicjatywach. Jego rosnąca popularność wepchnęła go również w konflikt z samym Józefem Piłsudskim.

Zmarł 6 marca 1932 w Wilnie, gdzie spoczął w miejskiej katedrze. W 1996 r. wbrew protestom litewskich Polaków, przeniesiono jego szczątki do Warszawy.

 

One thought on “Biskupa Bandurskiego modlitwa za Orawę

  • 6 marca 2017 at 13:52
    Permalink

    Dziś rocznica śmierci ks. Biskupa ! Warto o Nim więcej pisać i mówić!….. tak jak odkrył kim jest i skąd jego ród młody F. Machay słuchając Jego kazania!!!!

    Reply

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.