Niepodległa Orawa z Wojskiem Polskim

6 listopada 1918 r. Wojsko Polskie wkroczyło na Orawę. Polskich żołnierzy witały w Jabłonce tłumy Orawian. Wydarzenie to oznaczało ostateczne zrzucenie zaborczego jarzma i początek drogi do Polski.

Podczas spontanicznej uroczystości powitania Wojska Polskiego, zebrani w Jabłonce Orawianie przysięgali wierność Polsce. Decyzja o skierowaniu na Orawę polskich żołnierzy została podjęta przez Jana Bednarskiego, komisarza rządowego w Nowym Targu jako odpowiedź na prośbę powołanej dzień wcześniej w Jabłonce Rady Narodowej. Wówczas podczas zebrania na sali u Jana Piekarczyka przyjęta został rezolucja o następującej treści:

My Polacy na Górnej Orawie, korzystając z zasady samostanowienia narodu, po rozpadnięciu się państwa węgierskiego, nie chcemy pozostawać w nowoutworzonym państwie czecho-słowackim, lecz żądamy przyłączenia wszystkich polskich ziem w żupaństwach: trenczyńskim, orawskim i spiskim do wielkiej, katolickiej Polski.

Później w poszczególnych wsiach wybierano wójtów i rady gminne, które podporządkowywały się administracji w Nowym Targu. Jednostki wojskowe ściągnięte z terenów Podhala i Żywiecczyzny w połowie listopada zostały zastąpione przez kompanię Spisko-Orawską pod dowództwem Wendelina Dziubka. Tak zorganizowana tymczasowa administracja działała na Orawie do 13 stycznia 1919 r.

Przybycie polskich żołnierzy było odzwierciedleniem oddolnego dążenia polskiej ludności Orawy do połączenia się z Polską. Pozwoliło zapanować nad próżnią powstałą po wycofaniu się węgierskiej administracji. Obecność wojska zahamowała zarzewia anarchii i pozwoliła na przystąpienie do działalności dyplomatycznej.

 

 Jan Bednarski i Wendelin Dziubek

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.